బ్రతుకు

మనిషి అంతర్గతంగా ఎంత గాయపడితే

బహిర్గతంగా అంత మౌనం వహిస్తాడు..

మంచితనంగా ఉండి మోసపోయిన వాడే

అంతకు మించి చెడ్డవాడిగా మారతాడు..

సమయానుసారం సాగాలని కానీ లేదంటే

చెప్పేవన్నీ నోరుమూసుకుని విన్నవాడు

అంతకు మించి మాటలు వినిపించగలడు

చావడానికి కొంచెమే కష్టపడి బ్రతకడానికి

మరెంతో కృషి చేస్తూ చచ్చి బ్రతుకుతాడు!

వెతికి విసిగి

వేరొక ఇంటి కప్పుపైన నా చందమామ 

ప్రకాశిస్తుంటే నా హృఅదయ తల్లడిల్లింది 

కన్నీటిలో నేను పూర్తిగా మునిగిపోతిని

ఒడ్డున ఉండి ఆనందిస్తున్నారు వేరెవ్వరో

మళ్ళి ప్రేమలో మునగాలంటేనే భయ్యం

కనికరించే ప్రేమ దొరకడం బహుకష్టం.. 

కంట్లో వత్తులు వేసుకుని మరీ వెతికాను 

నువ్వు తప్ప ఎక్కడా ఎవ్వరూ కానరారు

వెతికితే భగవంతుడైనా కనబడతాడంటారు

నాకు మాత్రం నీప్రేమ ఎక్కడా దొరకలేదు..

ఉతికిన బట్టలు

నా దుస్తులలో నీ ఆనందకరమైన పరిమళగుబాళింపులు

ఇంట్లోకి అడుగిడి పరిమళాలు పోవాలని పిండి ఆరేస్తాను

నా చేతుల్తో నేనే స్వయంగా ఇస్త్రీ చేసి మరీ మడుస్తాను

అయినా సరే ఎందుకనో పోవుగా ముడతలూ పరిమళాలు

పిండకుండా ఆరేస్తే ముడతలూ రావు పరిమళాలూ పోవు 

అలాగని ఉతక్కుండా వేసుకున్న బట్టలు ధరించనూ లేను

చెమటపట్టి మాసిన బట్టల్లో పరిమళాలు పొందు పరచలేను!  

జీవితం..

అంతా నా సొంతం అనుకున్న ఆరాటంలో

నాకే అన్నీ కావాలన్న అవివేకంతో 

అన్నింటినీ తీర్చుకోవాలన్న ఆర్భాటం..

సాధించి అనుభవిస్తున్న ఆనందంలో 

పట్టించుకోక చేస్తున్న ఎన్నో తప్పులతో 

అధ్యాయాలన్నీ చేస్తున్నారు భూస్థాపితం..

ఒకటి తరువాత మరొక కోరికల పరువంలో 

పనికిరాని సాంఘత్యాల సహవాసంతో 

ఎన్నో ప్రశ్నల వలన అవుతాం నాశనం..

నేను

నిన్న కోసం మొన్న నేటి కోసం నిన్న 
రేపటి కోసం నేడు బాధ పడుతూ 
ఆవేశ పడుతూ అసహాయతతో ఆందోళనతో 
బ్రతుకుతున్న జీవిని నేను...
జీవితాన్ని జీవించలేక వర్తమానంతో పోరాడలేక
బ్రతుకుని నడిపిస్తున్న బానిసను నేను
హృదయమే అడవిగా మనసే ఎడారిలా 
రెంటికీ చెడ్డ రేవడిలా భవిష్యత్తు భయంతో
బ్రతుకుతున్న జీవిని నేను...
కళ్ళుండీ కనపడనీ చెవులుండీ వినబడనీ
హృదయముండీ స్పందించని 
ఈ జీవారణ్యంలో కలుపుమొక్కని నేను
అడుగు ముందుకెయ్యలేని అభాగ్య జీవిని నేను
జీవమున్న మాంసం ముద్దలా మిగిలి 
మనసంతా నిర్జీవమై సగం కాలిన శవాన్ని నేను

నిదురపో

సందెపొద్దు వాలి సందడంతా సోలిందీ 

అందరాని అంబరాన్న చందమామ తేలిందీ

జ్ఞాపకాలకు జోలపాడుతాను అనంటే వద్దంది  

నిదురపో అంటూ అలసిన శరీరం అంటుంది 

భాషరాని బాధలు గోలచేస్తూ నిదుర రానంది  

ఎంత అలసిపోయేయో నా ఆలోచనలు 

అలుపుతీరేలా కనుల నిదురపోదాం రమ్మంది 

కమ్మనికల కంటూ నిదురపొమ్మని జాబిలి అంది 

నీతో నేను

నీ అరవిరిసిన మోమును చూసా

అధరాలు కనులతో పాటు చెప్పిన 

అందమైన ఊసులు ఎన్నో విన్నా 

గంధర్వుడిని కాను నిన్ను స్తుతించ  

కవికోవిదుడను కాను నిన్ను వర్ణించ 

తత్వవేత్తను కాను నీతో తర్కించ 

ముసుగులో భావాలను దాచుకోలేను 

కోర్కెల్ని ఎదలో బంధించి మోయలేను   

మంత్రం వేసినట్లు నీ వైయనం తిలకిస్తాను 

ఏమైనా జరగనీ అంటూ ఊహల్లో విహరిస్తాను!

సంకేతం

నలుపు తప్ప తెలియని నాకు
రంగు రంగుల కలలను అందించి 
నిదుర మరచిన కనురెప్పలకి
వేదనల బరువును జతచేసి
దిక్కుతోచక పైకి ఎగురలేక
రెక్కలు తృంచి వ్యధను పెంచి  
వసంతం నాసొంతం కాదని చెప్పి  
జీవితాన్ని సమాప్తం చేసుకోమని
పరోక్ష సంకేతాలు అందించిన
నా ప్రతీ అనుభవానికి సలాం!!!  

ఇసుక పువ్వు

నేను ఒక ఇసుక పువ్వును 

అందినట్లే అంది చేజారిపోతాను

నాకు ఏ బాదరా బంధీలు లేవు

ఆకుల వంటి అనుబంధాలు లేవు

నిలకడ లేని అనిశ్చల రూపం  

గాలికి ఎగిరే ఎడారి జీవితం  

నిర్వికారంతో ఏ పరిమళం లేక 

విచ్చుకున్న ఇసుక పువ్వును.. 

ఒంటరి బాటసారి

                        రాతిరనక పగలనక విసిగి వేసారిపోక
ఒంటరినై ఆలోచనలతో సతమతమౌతూ
శాంతిసౌధ కుటీరాన్ని నిర్మించే ప్రయత్నంలో
పొడిబారిన కళ్ళలో కన్నీరు రాక పొగబారి
పగటి వెలుతురులో ఖాళీ కుండలు చూసి
రాత్రి చీకటిలో అగాధాన్ని చూసి జడిసి..
జీవించడానికి కారణం ఏం కనబడక
మరణించే మార్గంలేక బ్రతకడానికి వంక వెతుకుతూ
వయస్సుని మించిన నిడివి రోడ్డులో గమ్యం రాక
పరుగులు పెడుతూ ఆగక అపరిచితుల నడుమ
తెలిసిన వారికోసం వెతుకుతూ తిరుగుతూ..                         

జ్ఞాపకాలు..

 

మన ప్రేమకి ముగింపు విచిత్రంగా ఉంది

నీ వాడిని ఎలాగో కాలేకపోయాను సరే

కనీసం ఇంకెవరికీ దక్కకుండా మిగిలాను 

మెడలో చేతికి ఎన్ని తాయెత్తులు కట్టుకున్నా 

లాభం లేకుండాపోయింది..

నీ జ్ఞాపకాలని అవి ఏమార్చలేక పోతున్నాయి

సంధ్యావేళ ఇంట్లో దీపాలన్నీ ఆర్పివేస్తాను... 

నీ జ్ఞాపకాలతో హృదయం మండుతున్నది చాలు!

ప్రాణం తీసుకో!

ఎంత సులభంగా అనేసిందో కదా ఆమె

తీసుకుంది మనసే కానీ ప్రాణం కాదని

మనసులో నుండి తీసి మరచిపొమ్మని

ఆ మాటవిన్న నా మనసు నవ్వుకుంది

కొంతకాలమైనా తన మదిలో ఉన్నానని 

సంతోషంగా ఆమెను మరచిపోతానని...

ప్రాణమే తీసుకుని పుణ్యం కట్టుకోమని!!

కావు

అబద్ధపు అభినందనల ఆసరాతో
కలల ప్రపంచంలో జీవించగలవు!!

నైపుణ్యం ఎంత ఉన్నా ఇసుకతో
అలల పై రహదారిని వేయలేవు!!

వ్యధనే వ్యక్తిగతమని ప్రియముతో
కన్నీటి దీపమెట్టి కాంతినీయలేవు!!

మనసు దహిస్తుంటే ఆలోచనలతో
నిస్తేజమైన శ్వాసతో ఈలవేయలేవు!!

అణగారిన అనామక కోర్కెల రెక్కలతో
ఆశయాల దుమ్ము దులిపి ఎగురలేవు!!

ఆగమ్యం

నిజాల నిలువుటద్దం నల్లబడిపోయింది

బుద్ధిహీనుల బుట్టంతా పూలతో నిండింది

అబధ్ధం నగ్నంగా బజారులో అమ్ముడైంది

నిజం చెప్పాలంటే నా తనువు వణుకుతుంది

సంసారాన్ని ఈదడంలో రెక్కలు ముక్కలైంది

రెక్కలు వచ్చిన పక్షి కొత్త గూడు వెతుక్కుంది

గమ్యం చేరలేని పయనం ఏడవలేక నవ్వింది!

లోకంలో

 ధ్వేషించే లోకంలో

శాంతి కుటీరమే కట్టబోయా...

జనం వెర్రివాడినని రాళ్ళు రువ్వారు!!

పరుగు పందెం వంటి జీవితపయనంలో

గెలిస్తే జనం మన వెనుకనే వస్తారు...

ఓడిపోతే మనల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోతారు!!

అనాధ లోకంలో అలసిపోయాను

నన్ను నేను రుజువు చేసుకోవాలంటూ

పద్ధతులు గతితప్పాయి కాని ఉద్ధేశాలు కావు

విజేత సంతోషంగా ఉన్నా లేకపోయినా...

సంతోషంగా ఉన్నవాడు తప్పక విజేత అవుతాడు!!

మాయపొర

మాటలురానప్పుడు అమ్మ మాట్లడకపోయినా

అన్నీ తనే అర్థం చేసుకుని సమకూర్చేది...

ఇప్పుడు మాటలొచ్చిన మనం అమ్మ ఏమన్నా

ఊరుకో నీకేం అర్థంకాదని అంటున్నాం....

ఇది అమ్మ మాటలు నేర్పినందుకు పారితోషకమా!

లేక కంటికి కమ్మిన జ్ఞానపొర మాయాజాలమా?

మాయేనేమో....అందుకే అమ్మ ప్రేమలో జీవముంది
 

ప్రశాంతం

ఆటుపోట్లకి జంకని జీవితాన్ని కావాలని కోరితే
ఆలోచనల అఘాధంలోకి తొంగి చూడబోకన్నది

సూర్యకిరణాల నుండి ఒక తంతిలాగి చుట్టబోతే
సంధ్యా సమయం దాటి కారుచీకటే కమ్మేసింది

గడచిన కాలం స్మృతుల్లో మాధుర్యం వెతగబోతే
అలజడి అలే మోముపై ముడతై అగుపించింది

పైపైన సాగరం ప్రశాంతంగా ఉందని సంబరపడితే
లోపలదాగిన తూఫాను అలై ఎగసి ముంచేసింది

ముందున్న సంబరమే మురిపించి నవ్వించబోతే
ముందరి కాళ్ళకడ్డై విధివక్రించి విరగబడి నవ్వింది

ఒక సంచారి

నేనెప్పుడూ ఓటమిని కౌగిలించుకున్న ఒంటరిని

కలల ఎరల వలల ఉచ్చులో చిక్కిన బాటసారిని

రాగం ద్వేషం స్వార్థ మత్తు వ్యసనాలకి బానిసని

నైతికపతనమై అంబరమంటని నిస్సహాయుడిని

ఎత్తులకు కుయ్యెత్తులు వేయలేని అయోగ్యుడిని

మాటల బాణాలు సంధించలేని సమరయోధుడిని

మనసుండి కూడా ప్రేమించలేని భగ్నప్రేమికుడిని

ఇన్ని వైఫల్యాల వైకల్యమున్న నిండైన విగ్రహాన్ని

అయినా చెక్కుచెదరక సాగిపోతున్న ఒక సంచారిని

ఆమెతో నేను

ఆమె నవ్వితే ముత్యాలు రాలునంట
నవ్వించి నడమంత్రపు సంపన్నుడినౌతా

ఆమె కంటి ఊసులు కవితాగానాలంట
కనులతో కనులు కలిపి ఊసులాడుతా

ఆమె  మోము అద్దానికి ప్రతిరూపమంట
మనసుని అలంకరించి ఎదురు నిలబడతా

ఆమె పెన్నిధి చలువ కలువ కౌగిళ్ళంట
మండేగుండెను ఆర్పమని దాసోహమౌతా

ఆమె నడక జాలువారే జలపాతమంట
కలసిరానికాలం ఆమె అడుగులో అడుగౌతా

ఆమెతో జీవితం అందమైన ఊహలసౌధమంట
నిజమంటే కనులు తెరచి కలగంటూ కైవసమౌతా

ప్రేమసాక్షి

 

పొగత్రాగితే పోతుందా వేదనంటావు

సిగరెట్టు కాలిస్తే తీరేనా భాధంటావు

మదిలో రూపాన్ని కాలుస్తున్నాను

పొగతో నా పోకడే మార్చుకుంటాను

మందే మనుగడగా మలచబోతాను

గుండెండితే గొంతు దప్పిక తీర్చాను

మత్తులో నన్నని నిన్ను తలచాను

నిన్ను మరువని నా గుండెలవిసేను

మద్యం మరిపించలేదని మురిసేవు

నా ప్రేమకి ఇదే సాక్ష్యమని అంటావు