ప్రాణం తీసుకో!

ఎంత సులభంగా అనేసిందో కదా ఆమె

తీసుకుంది మనసే కానీ ప్రాణం కాదని

మనసులో నుండి తీసి మరచిపొమ్మని

ఆ మాటవిన్న నా మనసు నవ్వుకుంది

కొంతకాలమైనా తన మదిలో ఉన్నానని 

సంతోషంగా ఆమెను మరచిపోతానని...

ప్రాణమే తీసుకుని పుణ్యం కట్టుకోమని!!

కావు

అబద్ధపు అభినందనల ఆసరాతో
కలల ప్రపంచంలో జీవించగలవు!!

నైపుణ్యం ఎంత ఉన్నా ఇసుకతో
అలల పై రహదారిని వేయలేవు!!

వ్యధనే వ్యక్తిగతమని ప్రియముతో
కన్నీటి దీపమెట్టి కాంతినీయలేవు!!

మనసు దహిస్తుంటే ఆలోచనలతో
నిస్తేజమైన శ్వాసతో ఈలవేయలేవు!!

అణగారిన అనామక కోర్కెల రెక్కలతో
ఆశయాల దుమ్ము దులిపి ఎగురలేవు!!

ఆగమ్యం

నిజాల నిలువుటద్దం నల్లబడిపోయింది

బుద్ధిహీనుల బుట్టంతా పూలతో నిండింది

అబధ్ధం నగ్నంగా బజారులో అమ్ముడైంది

నిజం చెప్పాలంటే నా తనువు వణుకుతుంది

సంసారాన్ని ఈదడంలో రెక్కలు ముక్కలైంది

రెక్కలు వచ్చిన పక్షి కొత్త గూడు వెతుక్కుంది

గమ్యం చేరలేని పయనం ఏడవలేక నవ్వింది!

లోకంలో

 ధ్వేషించే లోకంలో

శాంతి కుటీరమే కట్టబోయా...

జనం వెర్రివాడినని రాళ్ళు రువ్వారు!!

పరుగు పందెం వంటి జీవితపయనంలో

గెలిస్తే జనం మన వెనుకనే వస్తారు...

ఓడిపోతే మనల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోతారు!!

అనాధ లోకంలో అలసిపోయాను

నన్ను నేను రుజువు చేసుకోవాలంటూ

పద్ధతులు గతితప్పాయి కాని ఉద్ధేశాలు కావు

విజేత సంతోషంగా ఉన్నా లేకపోయినా...

సంతోషంగా ఉన్నవాడు తప్పక విజేత అవుతాడు!!

మాయపొర

మాటలురానప్పుడు అమ్మ మాట్లడకపోయినా

అన్నీ తనే అర్థం చేసుకుని సమకూర్చేది...

ఇప్పుడు మాటలొచ్చిన మనం అమ్మ ఏమన్నా

ఊరుకో నీకేం అర్థంకాదని అంటున్నాం....

ఇది అమ్మ మాటలు నేర్పినందుకు పారితోషకమా!

లేక కంటికి కమ్మిన జ్ఞానపొర మాయాజాలమా?

మాయేనేమో....అందుకే అమ్మ ప్రేమలో జీవముంది
 

ప్రశాంతం

ఆటుపోట్లకి జంకని జీవితాన్ని కావాలని కోరితే
ఆలోచనల అఘాధంలోకి తొంగి చూడబోకన్నది

సూర్యకిరణాల నుండి ఒక తంతిలాగి చుట్టబోతే
సంధ్యా సమయం దాటి కారుచీకటే కమ్మేసింది

గడచిన కాలం స్మృతుల్లో మాధుర్యం వెతగబోతే
అలజడి అలే మోముపై ముడతై అగుపించింది

పైపైన సాగరం ప్రశాంతంగా ఉందని సంబరపడితే
లోపలదాగిన తూఫాను అలై ఎగసి ముంచేసింది

ముందున్న సంబరమే మురిపించి నవ్వించబోతే
ముందరి కాళ్ళకడ్డై విధివక్రించి విరగబడి నవ్వింది

ఒక సంచారి

నేనెప్పుడూ ఓటమిని కౌగిలించుకున్న ఒంటరిని

కలల ఎరల వలల ఉచ్చులో చిక్కిన బాటసారిని

రాగం ద్వేషం స్వార్థ మత్తు వ్యసనాలకి బానిసని

నైతికపతనమై అంబరమంటని నిస్సహాయుడిని

ఎత్తులకు కుయ్యెత్తులు వేయలేని అయోగ్యుడిని

మాటల బాణాలు సంధించలేని సమరయోధుడిని

మనసుండి కూడా ప్రేమించలేని భగ్నప్రేమికుడిని

ఇన్ని వైఫల్యాల వైకల్యమున్న నిండైన విగ్రహాన్ని

అయినా చెక్కుచెదరక సాగిపోతున్న ఒక సంచారిని